DÜNYA ZİRVELERDE, VATANDAŞ GEÇİM DERDİNDE!

Köy meydanında yaşlı bir adamın yanına yaklaşır ve sorar: “Devletimizden memnun musunuz? Ülkemizin gücünü, itibarını ve büyüklüğünü görüyor musunuz?”

Yaşlı adam önce hükümdarın yüzüne, sonra yanındaki kalabalığa bakar.

“Efendim,” der, “Devletimizin güçlü olmasını elbette isteriz. Bayrağımızın dünyanın her yerinde dalgalanması da göğsümüzü kabartır. Ama benim bir sorum var. Devletimizin büyüklüğünü anlatan bu kadar insanın arasında, benim evimde akşam ne pişeceğini merak eden biri var mı?”

Hükümdar bir süre susar.

Çünkü bazen bir ülkenin bütün gerçeklerini anlatmak için uzun raporlara, ekonomik tablolara ve büyük toplantılara ihtiyaç yoktur. Bir vatandaşın tek bir sorusu, bütün meseleleri ortaya koymaya yeter.

Bugün Türkiye’nin gündemine baktığımda benim aklıma bu hikâye geliyor.

Antalya’da dünyanın önemli liderleri bir araya geliyor. Türkiye, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı COP31’e ev sahipliği yapıyor. Devlet başkanları, bakanlar, uluslararası kuruluşlar, bilim insanları ve iş dünyasının temsilcileri iklim değişikliğini, enerji politikalarını, geleceğin dünyasını ve ülkelerin ortak sorumluluklarını konuşuyor.

Elbette bunlar önemli.

Türkiye’nin böylesine büyük bir organizasyona ev sahipliği yapması, uluslararası alanda söz sahibi olması ve dünya meselelerinde etkin rol üstlenmesi küçümsenecek bir başarı değildir. Ülkemizin itibarını yükselten her çalışmayı takdir etmek gerekir.

Ancak benim sormak istediğim başka bir soru var:

DÜNYANIN GELECEĞİNİ KONUŞURKEN, KENDİ VATANDAŞIMIZIN BUGÜNÜNÜ NE KADAR KONUŞUYORUZ?

Dünya liderleri iklim krizini, enerji dönüşümünü, sürdürülebilir kalkınmayı tartışırken bu ülkenin insanı başka bir mücadelenin içerisinde.

Bir emekli ay sonunu nasıl getireceğini düşünüyor. Bir asgari ücretli ev kirasını, mutfak masrafını, çocuğunun okul ihtiyaçlarını hesaplıyor. Bir esnaf dükkânını açık tutabilmek için mücadele ediyor. Bir genç, yıllarca okuyup emek verdikten sonra geleceğini nasıl kuracağını sorguluyor.

Bir anne, çocuğunun beslenme çantasına ne koyacağını düşünüyor.

Bir baba, çocuğunun istediği bir şeyi alamadığında bunu nasıl anlatacağını…

İşte ülkenin gerçek gündemlerinden biri de budur.

Kimse Türkiye’nin uluslararası organizasyonlara ev sahipliği yapmasına karşı çıkmasın. Kimse ülkemizin güçlü, itibarlı ve etkili olmasını istemediğimizi düşünmesin.

Tam tersine!

Ben Türkiye’nin dünyanın her platformunda güçlü olmasını isterim. Masada söz sahibi olmasını, uluslararası meselelerde etkili kararlar almasını, kendi çıkarlarını korumasını isterim.

Ama bütün bunları isterken vatandaşın yaşadığı sıkıntıları da görmezden gelemem.

Çünkü devletin itibarı ile vatandaşın huzuru birbirinin alternatifi değildir.

Bir ülke hem dünyada güçlü olabilir hem de kendi insanının hayatını kolaylaştırmak için mücadele edebilir. Hatta gerçek devlet başarısı biraz da burada ortaya çıkar.

Bence asıl mesele, büyük organizasyonlar yapmakla büyük işler başarmayı birbirine karıştırmamaktır.

Bir zirvenin başarısı kaç devlet başkanının geldiğiyle, kaç ülkenin temsil edildiğiyle veya kaç kameranın yayın yaptığıyla ölçülemez. Elbette bunlar organizasyonun önemini gösterir. Fakat asıl başarı, o toplantılardan ülkenin geleceğine ve insanlığın ortak yararına ne kaldığıdır.

Aynı ölçüyü kendi iç siyasetimizde de kullanmalıyız.

Bir iktidarı değerlendirirken sadece yaptığı güzel işleri konuşmak ne kadar eksikse, yaptığı bütün güzel işleri görmezden gelerek yalnızca eksiklerini konuşmak da o kadar yanlıştır.

Benim siyaset anlayışım hiçbir zaman böyle olmadı.

Başarıyı kim ortaya koyarsa koysun takdir ederim. Eksikliği kim yaparsa yapsın söylerim.

Çünkü benim için siyasi partilerin başarısından önce insanların mutluluğu gelir.

Bir hükümetin en büyük başarısı, vatandaşının kendisini güvende hissetmesidir. Bir belediyenin en büyük başarısı, yaşadığı şehri insan için yaşanabilir hâle getirmesidir. Bir siyasetçinin en büyük başarısı ise seçim kazanması değil, kendisine emanet edilen sorumluluğun hakkını vermesidir.

Bugün dünyanın birçok yerinde savaşlar yaşanıyor. İnsanlar evlerinden, ailelerinden, şehirlerinden koparılıyor. Çocuklar güvenli bir gelecekten mahrum bırakılıyor.

Böyle bir dünyada Türkiye’nin güçlü olması elbette önemlidir. Ama gücün sadece siyasi ve ekonomik göstergelerle ölçülmesini de doğru bulmuyorum.

Bir ülkenin gücü, en zor durumdaki vatandaşına ne kadar sahip çıktığıyla da ölçülür.

İşte benim görmek istediğim Türkiye budur.

Dünyayla konuşabilen ama kendi insanını dinlemeyi unutmayan bir Türkiye…

Uluslararası masalarda söz sahibi olan ama kendi vatandaşının sofrasındaki eksikliği de görebilen bir yönetim anlayışı…

Büyük hedefleri olan ama küçük insanların büyük sıkıntılarını küçümsemeyen bir devlet anlayışı…

Kimse kusura bakmasın, vatandaşın geçim derdi varken yalnızca büyük başarı hikâyeleri anlatarak toplumsal huzuru sağlayamazsınız.

İnsanlar artık sadece kendilerine anlatılan başarıları değil, kendi hayatlarında hissettikleri iyileşmeyi görmek istiyor.

Daha rahat nefes almak, çocuklarına daha iyi imkânlar sunmak, emeğinin karşılığını almak, yarınından korkmamak istiyor.

Bunlar lüks değil, insan olmanın en temel beklentileridir.

Ve şimdi yazının başındaki hikâyeye yeniden dönmek istiyorum.

Hükümdar, yaşlı adamın sorusuna hemen cevap verememişti. Çünkü köy meydanında kendisine anlatılan başarılarla, o yaşlı adamın evindeki gerçek hayat arasında bir mesafe vardı.

Belki de o gün hükümdarın anlaması gereken en önemli şey şuydu:

Bir ülkenin büyüklüğü sadece sarayının ihtişamıyla değil, en ücra köşesindeki evde yanan ışıkla da ölçülür.

O ışık sönüyorsa, dünyanın bütün alkışları bir evin karanlığını aydınlatmaya yetmez.

DÜNYA ZİRVELERİNDE GÜÇLÜ BİR TÜRKİYE İSTİYORUM. AMA AYNI ZAMANDA SOFRASINDA HUZUR, EVİNDE BEREKET, GELECEĞİNDE GÜVEN OLAN BİR TÜRKİYE İSTİYORUM.

Çünkü benim için en büyük başarı, dünyanın bizi konuşması değil; bu ülkenin insanının kendi hayatından memnun olmasıdır.