İÇİMİZDEKİ SESSİZ YOKLUK
İÇİMİZDEKİ SESSİZ YOKLUK
MEHMET SEBAH YİĞİT
info@aktuelgazete.comm - 02126647132
Bazen hiçbir şey olmamışken olur…
İnsan bir anda durur. Kalabalığın ortasında, en tanıdık seslerin içinde bile garip bir yalnızlık çöker içine. Anlatamaz. Çünkü ortada anlatılacak somut bir sebep yoktur. Ama hissedilen şey çok gerçektir: Bir eksiklik… Derin, tarifsiz bir eksiklik.
Gün boyu konuşur, güler, işini yapar insan. Hayat dışarıdan bakıldığında gayet normal akar. Ama iç dünyasında başka bir hikâye yazılıdır. Kimsenin görmediği, kimsenin duymadığı bir sessizlik… Ve o sessizliğin içinde yankılanan tek bir soru:
“Bu his neden geçmiyor?”
İnsan bazen her şeye sahipken bile eksik hisseder. Çünkü mesele sahip oldukları değildir. Mesele, ait olduğu yeri unutmuş olmasıdır. Kalp, dünyaya sığmayacak kadar derin yaratılmıştır. Ona ne verirsen ver, bir yer hep boş kalır. Çünkü o boşluk, bu dünyaya ait değildir.
Bir an gelir… İnsan kendi içine döner. Gürültülerden uzak, maskelerden arınmış bir şekilde kalbiyle baş başa kalır. İşte o an fark eder:
Aslında yorulan bedeni değil, ruhudur.
Ve aslında aradığı şey, dışarıda değil; çok daha derindedir.
İçimizde tarif edemediğimiz bir özlem var. Ne bir insana, ne bir şehre, ne de bir zamana ait… Daha eski, daha köklü bir özlem bu. Sanki unutulmuş bir yurdun hatırası gibi. Sanki insan, ait olduğu yerden koparılmış da buraya bırakılmış gibi…
Belki de bu yüzden hiçbir mutluluk tam olmuyor. Hiçbir sevinç uzun sürmüyor. İnsan ne kadar dolu görünse de, içten içe hep bir şeyin eksikliğini hissediyor.
Ve sonra…
Hiç beklemediği bir anda, belki bir gece vakti, belki de en yorgun anında… İçinden sessiz bir çağrı yükseliyor. Ne kelime var içinde, ne de cümle… Ama anlamı çok açık:
“Ben yalnız değilim… Ama yalnız kalmış gibiyim.”
İşte o an, insan kendine en yakın olduğu andır. Çünkü o sessizlikte, kalbin en derin yerinde saklanan hakikat yavaşça yüzeye çıkar.
İnsan, aslında eksik değildir.
Sadece yönünü kaybetmiştir.
Ve yönünü bulan bir kalp,
en karanlık gecede bile yolunu bulur.
